۱: سلام

۲:

حتی از آنچه گفته ام از تو، غزلتری

بیهوده نیست این همه از من مکدری

می پوشم از تو چشم به ظاهر ولی هنوز

در ذره ذره ذره ی جانم مصوری

جاری ست در رگان تو خوشبوترین گلاب

تو دستچین سرخترین باغ قمصری

آنجا که چشم های تو را نقش می زنند

باید از آفتاب بسازنند جوهری

وصف تو کار خواجه ی شیراز بود و بس

(( کز هر زبان که می شنوم نا مکرری))

1:سلام

2: كتاب دوست عزيزم حسن پاکزاد با عنوان ((ماشين حساب كوچك من جاي گريه نيست)) چاپ شد. دوستان علاقه مند با وبلاگ خود حسن عزيز مرتبط باشند

3:شانزدهم  ارديبهشت چهارمين سالروز پرواز حضرت حسين منزوي است. اول تسليت و بعد اينكه برنامه اي انجمن ادبي اشراق با كمك بچه ها ترتيب داده كه روز هفدهم با حضور استاد نازنين محمد علي بهمني و غلامرضا طريقي مهربان برگزار ميشود.

4:الياس علوي مرا به بازي اي دعوت كرده بود كه بايد در مورد عكسي قديمي توضيح مي دادم اين هم همان عكسي كه براي من عزيز است و خود الياس زمستان وقتي داشتيم تو پس كوچه هاي زنجان قدم مي زديم گرفت، يادش به خير...

5: و يك غزل  مربوط به ماه هاي گذشته :

...و ایزد با چه معجونی سرشت آب و گل ما را

که اینسان می برند آسان،پری روها دل ما را

من و تو نیمه ی یکدیگریم و هردو دلتنگیم

که کامل می کند غم نیمه ی نا کامل ما را

همان بهتر جدا باشیم از دنیای هم، وقتی

دو چندان می کند دلبستن ما مشکل ما را

فریب بازی ایام را خوردیم و مي خواهد

بچرخاند فلک اینبار دور باطل ما را

به هر در جان به کف رفتیم و برگشتیم با حسرت

مگر که مرگ گیرد تحفه ی نا قابل ما را !

۱: بدون اینکه حرفی زده باشم به چشمانم زل زد و گفت امسال سال غریبی است. بعد دستش را مثل سایه بان به پیشانی اش گرفت و به انتهای کوچه خیره شد. در کوچه چیزی نبود جز زنی چاق و قد کوتاه با چادر سیاه که داشت می رفت. باد مرموزی می وزید.

۲: هنوز رادیو روشن بود و مجری چیز هایی در مورد عاشورا می گفت. ما همه گرداگرد بابا نشسته بودیم و سکوت می خواندیم. بابا نگاهی به ساعت انداخت و زیر لبش زمزمه کرد :(( کو تا صبح؟)) چند ساعت همین طور ماندیم تا  گفت (( کمی نسیم)) ! در را باز کردم

همه چیز تمام شد...

خاک سپاری اش در ظهر عاشورا گریه ام را بیشتر می کرد . گفتم عجب سال غریبی است ! بعد به انتهای قبرستان خیره شدم. زنی چاق و قد کوتاه داشت گریه می کرد. باد می وزید.

با خویش سفر کردم و با خویش رسیدم

اما اثری از تو ندیدم که ندیدم

هرجا به دلم شور تو افتاد نشستم

هرجا که نسیم از تو خبر داد دویدم

دستی که تو را برد شبی پلک مرا بست

عطر نفست آمد و از خواب پریدم

*

ای ماه کمان ابروی من نقش شما را

با کلک کهن گوشه ی محراب کشیدم

*

در بخت من از سعد و سعادت اثری نیست

بیهوده چرا نام نهادند سعیدم !؟

                               پرورده ی عشق شد سرشتم

                              بی عشق مباد سر نوشتم

                             گر چه ز شراب عشق مستم

                             عاشقتر از این کنم که هستم.

به هر حال حالا اینجام تا یه غزل قدیمی تایپ کنم.تا چه قبول افتد و چه در نظر آید: 

طراوت تن تو دلپذیر شب بو هاست

و چشم های تو وصف چراغ جادوهاست

دلم خوش است که نام تو را به تن دارم

اگر چه سینه ی من جای زخم چاقوهاست

تو بهتر است فقط در دل خودم باشی

که بودن تو کساد شب پری روهاست

عجیب نیست که وا مانده اند نقاشان

کشیدن تو به حق لکنت قلم موهاست

چرا برنجم از این حس سربزیری تو

که عشق پاک دلیل نجابت قوهاست !